Over de rol van kunst in een globaliserende samenleving

Framer Framed

Pascale Obolo – The Invisible Woman. Film, 5’50’’. (2008). Installation view Diasporic Self, photo (c) Maarten van Haaff

14 dec –
17 feb 2019

Expositie: Diasporic Self – Black Togetherness as Lingua Franca

Diasporic Self: Black Togetherness as Lingua Franca is een gemeenschappelijk project geïnitieerd door kunstenaar en curator Barby Asante en onderzoeker en curator Amal Alhaag.
Te zien van 14 december 2018 t/m 17 februari 2018 bij Framer Framed en van 7 december t/m 25 januari bij 198 Contemporary Arts & Learning in London.

Deelnemende kunstenaars
Ajamu, Lydienne Albertoe, Jabu Arnell, Nadeem Din-Gabisi, Afaina de Jong & Inna Vision, Anne Krul, Silvia Martes, Nástio Mosquito, Pascale Obolo.

Diasporic Self onderzoekt de ideeën, meerstemmigheden en complexiteiten rond het begrip ‘Black Togetherness’ in Europa. Op welke manieren manifesteert Black Togetherness zich in verschillende stedelijke omgevingen, en hoe is dit begrip verweven met taal, geluid, muziek en beeldcultuur? Het project strekt zich uit over twee locaties – Framer Framed in Amsterdam en 198 Contemporary Arts & Learning in Londen – en omvat een programma met uitwisselingen tussen beide plekken, waarbij de bezoeker wordt uitgenodigd zelf actief deel te nemen.

Een nadruk binnen het project ligt op de historische en hedendaagse meertalige uitwisselingen tussen diasporische (kunst)gemeenschappen. Diasporic Self laat zien hoe kunstpraktijken richting geven aan de manieren waarop herinneringen, realiteiten, samenzijn en productie binnen en buiten de zwarte diaspora taaluitingen vormgeven en hervormen, die hedendaagse zwarte cultuur en kunst in Europa beïnvloeden.

Silvia Martes – Terra Incognita (2018), Film. Installation photo Diasporic Self (c) Maarten van Haaff/Framer Framed.

Bij het vormgeven van het project was een belangrijke vraag: hoe kunnen we tot nieuwe, dekoloniale vormen komen voor het (re)presenteren van kunstpraktijken en cultuurmakers? Afaina de Jong & Inna Vision ontwierpen voor Diasporic Self een architectonische ontmoetingsplek voor uitwisselingen, performances, radio-uitzendingen, en improvisaties. Zwarte ontwerpers, kunstenaars, denkers, activisten, dichters en mensen komen samen om informele archieven, kunstvormen, verhalen en herinneringspraktijken binnen zwarte culturen in Europa te onderzoeken. Hoe her-verzamelen, her-definiëren en her-vormen zij de (gewelddadige) condities om te (over)leven tussen steden, grenzen, geschiedenissen, samenlevingen, gemeenschappen en instituten?

Deze vragen komen in verschillende (kunst)vormen tot uiting in de ruimte. Zo is er de filminstallatie Three Continents van Nástio Mosquito, waarin hij op surrealistische wijze de koloniale blik en huidige imperialistische erfenis bevraagt. Kunstenaars en filmmakers Silvia Martes en Pascale Obolo geven in hun werken Terra Incognita en La Femme Invisible beiden de complexe multipliciteit weer tussen geschiedschrijving, agentschap en zwarte vrouwelijke realiteit. In de liefdevolle film blk boy flight (me & my cousins) toont Nadeem Din-Gabisi de onderbelichte verhalen en perspectieven van de zwarte jongen/man.

At the opening of Diasporic Self: Black Togetherness as Lingua Franca, on 13 December 2018. Photo (c) Marlise Steeman.

Diasporic Self: Black Togetherness as Lingua Franca doordringt de ruimte van Framer Framed, en transformeert haar kaders, functies en structuren zonder de alledaagse activiteiten te vervangen. Door een veelheid aan stemmen vanuit heel Europa samen te voegen, neemt de ‘tentoonstelling’ verschillende vormen aan, en fungeert het als een experimentele ontmoetingsplek voor (ont)doen, herinneren, en samenzijn over en voor diasporische gemeenschappen en individuen. Wat is de wisselwerking tussen de levende ‘lingua franca’, en de praktijken en leefomgevingen van zwarte kunstenaars, activisten, en cultuurproducenten in Europa?


In de pers:

Dipsaus is hèt Nederlandse podcast door en voor vrouwen van kleur en ze hebben nu een bonus aflevering over de tentoonstelling! Olave Nduwanje sprak met de initiatiefnemers Amal Alhaag en Barby Asante over Black Togetherness, de precaire situatie en de clichés rondom representatie van blackness. Het interview is zowel in het engels als in het Nederlands, de podcast is in het Engels.

Dipsaus Interview: Diasporic Self: Black Togetherness as Lingua Franca 
Dipsaus Podcast: Black Togetherness in Framer Framed



Het levende archief / Community /

Agenda


Finale Diasporic Self: Black Love Letters & Manifestos
An event celebrating the final day of Diasporic Self: Black Togetherness as Lingua Franca
Diasporic Self: Informal gatherings with Anne Krul
Diasporic Self: Lingua Franca of Black Poetics
This event offers space for (performative) readings that peel away, show, uncover the layers and complexities of black poetics of the everyday.
Diasporic Self: Caring as Lingua Franca – Fiction & Myths of Black Womxnhood
Een bijeenkomst in samenwerking met Dipsaus podcast
Black Queerness & Diasporic Lives
On everyday intergenerational black queer social life, love and communities to look into the embodied experience of Black Queer people in Europe
Opening: Expositie Diasporic Self: Black Togetherness as Lingua Franca
Een project van Amal Alhaag en Barby Asante
Diasporic Self II: Dancing as lingua franca (a gathering in progress)
Een evenement in het kader van Amsterdam Art Weekend 2018, met Hannah Catherine Jones, Ogutu Muraya, Amal Alhaag, Barby Asante.

Netwerk


InnaVisions

Barby Asante

Kunstenaar, curator

Amal Alhaag

Curator